Sterowana regeneracja tkanki kostnej

STEROWANA REGENERACJA TKANKI KOSTNEJ składa się z zespołu procedur, dzięki którym możliwe jest odtworzenie struktur kostnych, jak również funkcji utraconych tkanek przyzębia oraz kości wyrostka zębodołowego. Dzięki temu wyeliminowujemy wszelkie ograniczenia anatomiczne stwarzając odpowiednie warunki między innymi do wprowadzania implantów oraz dalszych uzupełnień protetycznych.

W przypadku niedostatecznej ilości tkanki kości niezbędnej do wprowadzenia implantu, wykonujemy jej odbudowę za pomocą przeszczepów kości własnej Pacjenta lub preparatów kościotwórczych.

W zależności od stopnia zaniku kostnego w miejscu implantacji, stosuje się różnorodne techniki regeneracji kości. Przy niewielkim deficycie kości oraz możliwości uzyskania pierwotnej stabilizacji wszczepu, wykonuje się implantację z jednoczasowym zabiegiem GBR. W przypadku większego zaniku najpierw stosuje się regenerację kości a implantację odracza się na okres 6-9 miesięcy. Szczególnie trudne warunki do implantacji występują w tylnym odcinku szczęki. Wraz z utratą zębów dochodzi do resorpcji kości i postępującej pneumatyzacji zatoki szczękowej a dodatkowo niska gęstość kości w tym obszarze nie sprzyja dostatecznej stabilizacji wszczepu.

Jedną z procedur chirurgicznych stosowanych w tym rejonie szczęki jest horyzontalna augmentacja kości z uniesieniem dna zatoki szczękowej z dojścia przez przednią ścianę zatoki tzw. sinus lift otwarty.
O jednoczasowym lub odroczonym umieszczeniu wszczepu decyduje wymiar pierwotny kości i możliwość uzyskania stabilizacji pierwotnej. Mniej traumatyczną metodą ale stosowaną tylko przy niewielkich zanikach kości jest tzw. sinus lift zamknięty z dojścia przez grzbiet wyrostka zębodołowego z jednoczesnym wprowadzeniem implantu.

Nadal trwają poszukiwania nowych metod regeneracji kości szczęki i żuchwy. Coraz częściej wykonuje się zabieg polegający na rozciąganiu kości /distraction osteogenesis/ z tworzeniem nowej kości w miejscu jej przecięcia /corticotomy/ na skutek kontrolowanego przemieszczania powstałych fragmentów kostnych pod wpływem sił zewnętrznych tzw. dystraktorów. 

Wobec faktu, iż zasadniczym warunkiem prawidłowej osseointegracji wszczepu jest dostateczna ilość tkanki kostnej, dynamiczny rozwój technik regeneracyjnych zdecydowanie rozszerzył wskazania do zastosowania leczenia implantoprotetycznego równocześnie zapewniając pacjentom znacznie większy komfort fizyczny i psychiczny, niż stosowane dotąd konwencjonalne metody leczenia protetycznego.

W przeszłości, przed opracowaniem metod chirurgicznego przygotowania jamy ustnej do protezowania i przed powstaniem implantologii stomatologicznej, lekarze musieli wykorzystać istniejące podłoże protetyczne, niezależnie od stopnia zaniku kostnego. Wyniki leczenia częstokroć nie satysfakcjonowały zarówno lekarza jak i pacjenta. Postęp w stomatologii ostatnich lat przyniósł rozwój chirurgicznych metod zabiegowych poprawiających stan podłoża kostnego przed planowanym leczeniem implantoprotetycznym. Przełomem w tej dziedzinie stał się rozwój technologii produkcji i kliniczne zastosowanie błon zaporowych. Metoda leczenia nazwana została sterowanym odtwarzaniem tkanek / Guided Tissue Regeneration – GTR /. Błona zaporowa przejmuje funkcję okostnej, oddzielając pełzającą tkankę łączną błony śluzowej od regenerującej się tkanki kostnej. We wczesnym okresie gojenia błona stanowi ochronę skrzepu poprzez odpowiednie rozłożenie sił mechanicznych działających na płat tkanek miękkich. Obecnie przy odbudowie ubytków kostnych, oprócz błon zaporowych / resorbowalnych i nieresorbowalnych/ , stosuje się różnego rodzaju materiały rekonstrukcyjne tzw. biomateriały. Proces planowego i ukierunkowanego tworzenia się kości w miejscu jej zaniku określany jest mianem sterowanej regeneracji kości / Guided Bone Regeneration – GBR /. 

Biomateriały dzielimy na: autogenne /kość własna/, allogenne /kość odwapniona mrożona wysuszona – DFDB, kość mrożona wysuszona – FDB/, heterogenne /np. liofilizowana kość bydlęca – Bio-Oss/ oraz alloplastyczne /ceramiczne naturalne, syntetyczne, bioszkła, preparaty korundowe, polimery/. Wspólną ich cechą jest bioaktywność wyrażająca się w tworzeniu kości – osteogeneza, pobudzaniu do tworzenia się kości - osteoindukcja lub stwarzaniu korzystnych warunków do regeneracji kości – osteokondukcja. Właściwości osteogenetyczne posiada tylko kość autogenna, która nadal pozostaje najlepszym materiałem rekonstrukcyjnym, ponieważ nie stwarza żadnych problemów biologicznych. Niestety, pobranie kości z obszaru jamy ustnej często nie zapewnia dostatecznej ilości materiału , zaś pobranie przeszczepu kostnego z odległych miejsc stanowi większe obciążenie dla pacjenta niż zabieg podstawowy, dlatego też wskazaniem do tego typu leczenia są skrajne zaniki kości szczęki i żuchwy. Wobec powyższego we współczesnej implantologii poszukuje się substytutów kostnych spełniających warunki biokompatybilności, które mają właściwości osteokondukcyjne wraz z możliwością resorpcji w tych obszarach, w których ze względu na przekształcenia tkankowe konieczne jest wchłonięcie substytutu i zastąpienie go przez kość własną. 

Sterowana regeneracja tkanki kostnej